"El Parnasso", het familiehuis van de Maduro's in Castrelo de Miño in Galicia

En zo reist de familie vanuit Caracas, Miami en Eindhoven naar dat "ene kleine dorpje in Galicië" : Castrelo de Miño.   

De oprit staat bomvol met auto's en ik zie de bui al hangen. En inderdaad: er is een toernooi en men zit niet op ons te wachten.

Ik vind het wel prima, die broeken.

Omdat het toch al aan de tijd is en de magen knorren blijft ons niets anders over dan . . . . 

We gaan met beide benen op de grond verder richting Orleans. Dat duurt langer dan verwacht, want de peripherique in Parijs blijft een ellendig stuk weg. De bus waarmee ik in 1953 met papa van Le Bourget naar Orly reed -via de Champs Elysées- deed dat sneller.

We hebben geen zin meer in sight-seeing, de kathedraal hebben we al vanuit de auto gezien en we hebben honger.

Dus even op adem komen in de hotelkamer met "uitzicht op de Loire". Je moet dan wel naar die heg achter het tuinbeeld lopen. Daar hebben we ook geen zin in.

We gaan eten in Côte Saveurs naast het hotel. 

Daar maken we een klassieke fout: de een na de andere amuse*, veel brood met beurre salé, een voorgerecht en een hoofdgerecht. Dat laatste gaat er bij Lizbeth niet meer in.

Voortaan geen copieuze diners meer in de avond, maar een goede lunch en 's avonds iets lichts.

*een van de amuses linksboven op de foto: kervelsoep, ooit mijn lievelingssoep. Die was ik dus helemaal vergeten! Gelukkig vindt Lizbeth die maar niks en krijg ik de hare. Ga ik lekker voor mezelf koken bij thuiskomst.

Perry was namelijk de favoriet van Marietje, onze dienstmeid in Mierlo. Als ze 's morgens in de kleine keuken in de havermoutpap* stond te roeren, brandde die geheid aan als ze weg zwijmelde bij "When I fall in Love . . . ."

*geserveerd met een forse klont roomboter, een lepel suiker en een witte boterham met kaas. En dan op de fiets naar school.

Nou, dat kan wel kloppen, het is zeer indrukwekkend. Maar goed, we moeten verder, dus lunchen we aan de rivier de Vienne:

Nog 300 km te gaan naar Toulouse. Het wordt een beduidend aantrekkelijkere route dan Parijs-Bordeaux. We komen langs de Dordogne, een geliefde plek voor Hollanders vanwege zijn natuurschoon, vele campings en aantrekkelijke prijzen.

In Toulouse  heb ik in het centrum gereserveerd, dan zien we tenminste nog iets van die stad.

Ons hotel staat op Place Capitole. Het lijkt een beetje op Place Stanislas in Nancy, waar je ook verplicht doorheen moest* op de terugweg naar huis.

*moest, want Excelsior ne vaut plus le détour

Iets lichts eten dus, op het terras. Dat wordt een tegenvaller.

Na vijftig jaar door deze "drive-through-state" gereden te hebben vallen ons twee dingen op: de service is aanzienlijk vriendelijker, maar de Franse keuken is aanzienlijk slechter geworden. We zijn klaar met Frankrijk. 

Gelukkig gloort er hoop aan de horizon. Als we teruglopen naar het hotel zien we de oranje zon laag boven onze bestemming van morgen ondergaan: San Sebastian!

1. Lourdes

"Eerst Lourdes zien, dan sterven" dachten we, maar Franciscus zou zich omdraaien in zijn graf als hij zag wat hier allemaal gebeurt. Twee moppen schieten me te binnen

1. Vroeger kon je het niet maken om de grap over de nieuwe wielen van de rolstoel te vertellen, maar dat is niets vergeleken bij de commerciële waanzin, die zich hier voltrekt. 

2. Van de andere kant is de katholieke kerk nooit vies geweest van commercie. Als Coca Cola bij de paus een verzoek indient om het Onze Vader te wijzigen in "geef ons heden onze dagelijkse Coke", wil die eerst checken, hoe het huidige contract met de bakkerij eruit ziet.

We zijn de grot maar niet in gegaan om erger te voorkomen.

2. Pau

Van Lourdes terug naar de snelweg kom je langs Pau. Voor de meesten een onbekende stad, maar mijn nieuwsgierigheid is gewekt, want ik vraag me af, waarom er in the middle of nowhere zoveel Grands Prix de France zijn gereden.

Het antwoord kwam toen we Pau binnen reden. Statige toegangswegen met prachtige bomen, links en rechts paleizen en majestueuze hotels. Een kopie van Monaco in de fifties. Hier zat -of zit wellicht nog steeds- de jetset van Frankrijk. 

Het stratencircuit in het park is nog gedeeltelijk zichtbaar, maar wordt niet meer gebruikt. Hier behaalde Fangio een van zijn mooiste overwinningen en finishte Jim Clark vier keer als eerste.

3. Saint-Jean Pied-de-Port

Lizbeth is er niet bij als we in 2017 de eerste week van de Camino de Santiago gaan lopen: Marlou staat op het punt van bevallen. Dus wil ik haar graag laten zien waar het allemaal begint en waar ik ook een behoorlijk trauma heb opgelopen.

De eerste etappe van de Camino is "rood": 27 km alleen maar bergop. Het is bovendien 37 graden. Elke keer als je de top van een heuvel hebt bereikt kijk je weer tegen de volgende -nog hogere- aan.

Na een uur of drie barst mijn hoofd zowat uit elkaar, de benen willen nog wel. Een van mijn vreemde hoofdpijnaanvallen* speelt weer op en ik geef op. De eerste etappe opgeven, holy shit, wat een start!

*gelukkig kom ik via Berti een paar maanden later in contact met Thomas Zhang, die me binnen een week ervan af helpt. Wat -tig westerse geneesheren in 20 jaar niet voor elkaar kregen.