Ze zit al  meer dan twee jaar op Instagram: Moonie Zhu.
Content creator, influencer, keynote speaker -de standaard bio van deze tijd. Je zou haar zo wegscrollen.

Niet doen.

Want terwijl wij ons verliezen in meningen over China, doet zij iets anders: ze laat feiten zien. Cijfers, geen propaganda, alleen de realiteit. Voorbeelden met concrete toepassingen: AI, EV’s, infrastructuur, logistiek, productie. Maar ook wat mij bijvoorbeeld aanspreekt: hoe Chinese producenten tegenwoordig omgaan met onredelijke klanten. 

Ze zegt niet: “China is beter.” Ze zegt:“Kijk wat er gebeurt” 

En dat is voldoende. Want wie echt kijkt, ziet iets wat we liever niet onder ogen zien: China is ons niet aan het inhalen. Het is ons op cruciale terreinen al voorbij.

En toch geloven wij het niet.

Niet omdat China zo snel verandert, maar omdat wij zo langzaam kijken. Omdat we vasthouden aan een verhaal dat niet meer klopt. We leven mentaal nog steeds in een wereld die al lang niet meer bestaat. De VS bovenaan, Europa als beschaafd centrum en China als fabriek. 

We herkennen macht alleen als die eruit ziet zoals wij gewend zijn: militair vertoon, maanvluchten of politieke spierballen. Maar China bouwt geen imperium zoals Amerika. China bouwt iets veel effectievers: infrastructuur, productie-ketens, industriële schaal. Geen zichtbare dominantie, maar wel structurele onafhankelijkheid van anderen.

Neem ASML. China bouwt aan zijn eigen ASML; de eerste versie moet er over vijf jaar zijn. Wij denken dat we over vijf jaar wel weer een stap verder zijn dan zij. Maar als dat wishful thinking blijkt? Wat als China -zoals het met Huawei's 7nm chips al liet zien -via omwegen een werkend alternatief bouwt? Niet perfect misschien. Maar goed genoeg om niet meer afhankelijk te zijn van Veldhoven*.

* Nog geen drie maanden na schrijven van deze blog krijgt het aandeel ASML een forse klap ". . . . . . . na berichten over  een Chinees staatsbedrijf dat de zogeheten duv-immersiemachines nog dit jaar gaat leveren aan Chinese chipfabrikanten. Dit type machine is de op één na geavanceerdste machine in de ASML catalogus". 

We maken nog een andere, fundamentele denkfout: we verwarren welvaart met macht. Terwijl wij consumeren, produceert China. Terwijl Brussel reguleert, bouwt China.
Onze media versterken die blindheid. China wordt het liefst neergezet als dreiging: spionage, Taiwan, mensenrechten. Allemaal relevant -maar ook handig. Want zolang China een probleem is, hoeven we het niet als concurrent te zien. 

En dan de belangrijkste reden waarom we het niet willen geloven: statusverlies. De geschiedenis leert dat grootmachten dat nooit vrijwillig accepteren:

• De politieke dynamiek rond Donald Trump (MAGA) draait in essentie om herstel: terug naar een wereld die niet meer bestaat.

• Het British Empire hield datzelfde idee te lang vast met het mantra “Britain rules the waves”.

• Emmanuel Macron positioneert zich nog vaak als spreekbuis van Europa.

• Ik zet Rusland ook maar in dit rijtje. De opkomst van China is waarschijnlijk een onderschatte factor in de hang van Vladimir Putin naar het vroegere Tsaardom.

Het lijkt verdacht veel op een rouwproces: ontkenning, boosheid, frustratie en pas als het te laat is aanpassing. Wij zitten nog ergens tussen de eerste twee.

En ondertussen? Ondertussen praat Moonie Zhu verder op Instagram. Haar rustige toon is geen toeval. Het straalt vertrouwen uit. Geen behoefte om te overtuigen, geen drang om te imponeren. Alleen de impliciete boodschap: wij weten waar we staan.
Misschien is dat wel het meest confronterende. Want wie zeker is van zijn positie, hoeft niet te overtuigen. 

Dus nee -de vraag is niet of China ons voorbijgaat. De vraag is waarom wij blijven doen alsof dat niet zo is.

_____________________

Reacties

Vinod
Loved your analogy of the "grieving process". I personally witnessed China shifting from a "cheap source" to "competition" to "champion" in three decades.