De Winter Olympiade is voorbij en dus wordt geopolitiek weer voorpagina nieuws. 

We hebben te maken met vier hoofdrolspelers, die elk op hun eigen manier een plek op het podium van de wereldtop willen. Maar op een podium zijn slechts drie plekken te verdelen.

Welk volkslied er uiteindelijk gespeeld gaat worden is niet helemaal koffiedik kijken. Met een ervan kun je in ieder geval niet meezingen en misschien is dat wel de belangrijkste reden, dat Europa voorlopig niet bovenaan gaat eindigen.

Laat ik niet te lang uitweiden over de redenen waarom ik weinig geloof heb in een gouden medaille voor Europa. Ik noem er maar een paar:

1. De wet van de remmende voorsprong: elke keer als ik in Azië, Afrika en Latijns-Amerika landde, zag ik nieuwe dingen en merkte ik vooruitgang. Als ik dan weer op Schiphol landde, stond alles nog op dezelfde plek.

2. Onze leiders praten over zaken in het verleden, die een rechtvaardiging zouden zijn voor onze "grootheid". In Azië en Afrika praten leiders over de toekomst, omdat het verleden hen slechts belemmerd heeft.

3. We blijven vastzitten in het idee-fixe, dat onze normen en waarden mondiaal superieur zijn en proberen die daarom ook op te leggen aan anderen. Hopelijk hebben een aantal speeches uit recente tijden ons enige realiteitszin bijgebracht. 

4. Ons bestuursmodel is gedrocht dat het oorspronkelijke idee en model voor de EU behoorlijk dwars zit. Dat hebben we zelf met onze maniacale regeldrang voor elkaar gekregen, met het vetorecht voorop. 

Is er dan niets goeds gebeurd? Jawel, maar te weinig. De invoering van de euro is tot nu toe de meest ingrijpende. Ze namen ons geld uit onze portemonnee en stopten er iets anders in waar we niets mee hadden. Maar inmiddels zijn we aan dat aspect van de EU gewend.

Een Europese president zou een goede tweede stap zijn. Dan krijgt Europa tenminste een gezicht en een mobiel nummer. Kissinger wilde niets liever: ". . . . . whom do I call in Europa if the shit hits the fan?"

Een volkslied met tekst zou zeker helpen. Het lijkt niet zo tastbaar, maar het is wel een conditio sine qua non om een ding wat we nog missen te regelen:  we zijn staten en misschien worden we ooit één staat, maar geen natie. Dat was indertijd voor Monnet en Schuman toch het uiteindelijke ideaal. 

Misschien een paar zinnen uit het Wilhelmus? Daar zitten Duitsland, Frankrijk, Spanje en Nederland toch al in.

Maart 2026

______________________

Reacties

Eric
Onze waarden en normen, ontsproten uit de verlichting, zijn ook superieur aan de meeste andere waarden en normen. Dat zou ik geen idee-fixe noemen . . . 

Daan
Goed verhaal, wat ik een beetje mis is de stabiliteit van onze westerse wereld qua werkgelegenheid, geluksfactor, sociale welvaart en dit gekoppeld aan bloeiende economische cijfers"

Jan
Goed verhaal. Dat vetorecht is absurd maar lijkt te schuiven ook nu weer door de houding van Orban. Ik geloof niet dat die normen en waarden mondiaal superieur zijn, maar voor Europeanen wel enig zicht op behoud van onze vrijheid betekenen. Wie weet lukt het Jetten om zijn talent in te zetten om Sanchez, Merz, Macron, Starmer en zelfs Melloni het hart te laten zijn van een Alliantie of the Willing waar het leger, de industrie, het financieel systeem, het luchtruim, migratie en gezondheid gedeeld worden, bezongen in een gezamenlijk volkslied en zonder vetorecht. Van fantasy naar fact?